Politici hebben het vaak al moeilijk genoeg om zaken in hun fractie en met andere fracties af te stemmen. Dan ook nog eens ‘de achterban’ benaderen lijkt gauw teveel gevraagd.
Een kortzichtige politieke keuze en zoals we zien op de lange termijn, schadelijk in de relatie met je achterban. Het is voor de politieke partijen dan ook steeds moeilijker om kandidaten te vinden, stemmers naar de stembus te krijgen en mensen naar vergaderingen te krijgen. Alleen gaat deze vlieger niet alleen op voor politieke partijen. Deze column gaat tenslotte over het reilen en zeilen van ondernemingsraden. Ja, ook daar is dit eroderende proces al jaren gaande.
Misschien maken ondernemingsraden het zelfs nog wel erger dan politieke partijen. Voor de verkiezingen zie je dat kandidaten zich nog wel eens willen profileren binnen hun kiesgroep, hun vakbond, de mensen van wie ze graag handtekeningen willen hebben en bij hen die ze inschatten als potentiële stemmers. Na de verkiezingen maken veel ondernemingsraden, omwille van “de goede zaak” de afspraak dat men “met één mond en een gezicht” naar buiten treed. Daar gaat als herkenbaar or-lid je achterbanrelatie en dat is jammer. Het haalt het principe van democratische vertegenwoordiging uit de medezeggenschap.
Nu weet ik ook wel dat een gezamenlijk optreden een or sterker maakt naar de bestuurder toe. Al is dat eigenlijk niet veel meer dan het proberen te voorkomen dat de bestuurder een wig drijft tussen de verschillende belangen en meningen die in de or zijn vertegenwoordigd. Bestuurders zijn niet gek hoor, die kennen hun or’s doorgaans vrij goed, in zowel hun sterktes als hun zwaktes. Probleem is wel dat door dit spel dat door de OR als strategisch wordt bestempeld juist hun relatie met de achterban onder druk zet.
De kracht van de or zit juist in het laten zien waar de wensen en de pijnpunten van hun achterban liggen. Dit geeft pas echt strategische steun aan de voorstellen van de or. Or-reglementen zijn duidelijk er wordt doorgaans besloten bij gewone meerderheid. Waarom is het erg als or-leden zich tegenover hun achterban (kiesgroep, vakbond e.d.) eens openlijk uitspreken dat ze het niet met de rest van hun or-leden eens zijn in een besluitvormingsproces. Het openlijk laten horen van het achterbangeluid kan alleen maar de kwaliteit van de besluitvorming binnen de OR verbeteren. …en echt waar de bestuurder lacht misschien even maar als een voorstel duidelijk draagvlak heeft wordt het voor hem een stuk moeilijker om het onder tafel te schoffelen.
U stemt toch wel 3 maart! (…en 9 juni)
