Ard Schenk vond ik vroeger wel een held of had dat wellicht meer te maken met het feit dat ik toen net de zogeheten ‘bakvissenleeftijd’ had bereikt en het mannelijk schoon met geheel andere ogen ging bekijken?
Uhm…, ander voorbeeld dan maar. Anne Vondeling, ja dat is voor mij wel een held! Anne was een scherpzinnig politicus die vond dat de Tweede Kamer zich meer als een ‘leeuw’ dan als een ‘lam’ moest gedragen. Ook was hij de drijvende kracht achter de Commissie ‘Duidelijke Taal’ en pleitte hij voor minder ambtelijk taalgebruik. Iets wat mij als Neerlandicus als muziek in de oren klonk en waar ik nog steeds voor pleit, zij het op iets bescheidener schaal. Een gedreven man dus, met heldere ideeën die zijn mening niet onder stoelen of banken stak. En met name dat laatste bepaalt voor mij voor een groot deel of iemand een held is of niet: lef, strijden voor een ideaal, voor iets waar iedereen voordeel van heeft.
Daar konden we ons beiden uiteindelijk wel in vinden. De volgende, voor ons logische, vraag werd: en kennen we zo iemand in de wereld van de medezeggenschap? Het werd akelig stil. De naam van Meine Pit werd even geopperd. Hij heeft immers op de bres gestaan voor de scholing en vorming van de or-leden, maar een echte held? Wij vreesden dat de tand des tijds zijn heldendom in de vergetelheid heeft doen geraken. Andere grote namen wilden verder niet aan ons geheugen ontspruiten. Maar gelukkig kwamen we tot de conclusie dat als lef hebben voor ons een belangrijk criterium is voor heldendom, elk or-lid voor ons een held(in) is.
In dit jaar van Admiraal de Ruyter past het mij dus ook al die helden te eren met een driewerf …

Saluut.